او را بنشانيد ، گفتند : او را ياراى نشستن نيست ، گفت : با او سخن گوييد ، گفتند : او سخن نمىگويد ، پرسيد : كجا مىبريدش ؟ گفتند : مىبريم زير خاك پنهانش كنيم ، پرسيد : پس از آن چه خواهد بود ؟ گفتند : حشر ، پرسيد : حشر چيست ؟ گفتند : روزى كه مردم در پيشگاه پروردگار جهانيان به پا مىخيزند و به هركس به اندازه نيكىها و بدىهايش پاداش داده مىشود ، پرسيد : مگر براى شما سراى ديگرى غير از اين سرا وجود دارد كه پاداش داده مىشويد ؟ گفتند : آرى ، در اين هنگام او خود را از اسب بر زمين افكند و شروع به ماليدن چهره خويش بر خاك كرد و به آنان گفت : من از همين مىترسيدم و نزديك بود كه مرگ مرا در ربايد بدون اينكه بر آن آگاه باشم ، اينك سوگند به خدايى كه عطا مىكند و سپس محشور مىفرمايد و پاداش مىدهد كه اين آخرين روزگار ميان ما و شماست و از امروز به بعد شما را بر من راهى نخواهد بود ، گفتند : ترا رها نمىكنيم تا آنكه پيش پدرت برگردانيم ، گويد : او را پيش پدرش بردند و نزديك بود خون او فروريخته شود و او را حجتى نماند . پدر گفت : پسرم اين بىتابى چيست ؟ گفت : بىتابى من براى آن روزى است كه پاداش صغير و كبير نسبت به هر نيك و بدى كه انجام داده‌اند داده مىشود ، آن‌گاه جامه‌اى خواست و پوشيد و گفت : تصميم گرفته‌ام امشب بيرون روم و چون نيمه‌شب يا نزديك آن فرارسيد بيرون آمد و چون از در كاخ بيرون رفت گفت : پروردگارا از تو درباره كارى كه هيچ كم‌وبيش آن در اختيار من نيست و سرنوشت‌ها بر آن پيشى گرفته است مسألت مىكنم ، بارخدايا دوست مىداشتم كه آب بر آب و خاك در خاك مىبودم و با اين دو چشم خود يك نگاه به دنيا نمىافكندم . بكر بن عبد اللّه مزنى مىگويد : اين داستان مردى است كه از يك گناه بيرون آمده است و نمىداند چه چيزى بر عهده اوست ، و چگونه خواهد بود حال آن‌كس كه گناه مىكند و مىداند در آن گناه چه چيزى بر عهده‌اش قرار مىگيرد و با وجود آن نه از گناه دست برمىدارد و نه اندوهى مىخورد و نه توبه مىكند . 10 - توبه صاحب خورنق شبيب بن شبه « 5 » ، از خالد بن صفوان بن اهتّم « 6 » نقل مىكند كه مىگفته است :

--> ( 5 ) . شبيب بن شيبة : از محدثان قرن دوم هجرى و درگذشته حدود 170 و از درباريان بنى مروان و بنى عباس و در عين حال همنشين مستمندان بوده است ، ظاهرا در متن فوق اشتباه چاپى است كه به صورت « شبه » چاپ شده -